1094 - ( 4 ) خثعمى گويد : « به امام عليه السلام گفتم : شخصى مىگويد : پياده رفتن به خانه خدا بر عهدهء من است يا مالم صدقه يا قربانى است . امام عليه السلام فرمود : همانا پدرم عليه السلام براى اين‌ها هيچ اثرى نمىپذيرفت مگر آن‌كه براى خدا بر عهدهء خود قرار دهد . » 1095 - ( 5 ) سعيد بن عبداللَّه اعرج گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه بر پياده رفتن به خانه خدا و انجام حج و قربانى سوگند ياد مىكند . امام عليه السلام فرمود : آنچه براى خدا به عهدهء خود قرار دهد ، پس آن بر وى واجب است . » 1096 - ( 6 ) ابوالصباح كنانى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه گويد : نذرى به عهدهء من است . امام فرمود : نذر اثرى ندارد تا چيزى را براى خدا معين كند ، [ مانند ] روزه يا صدقه يا قربانى يا حج . » 1097 - ( 7 ) ابوبصير گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى مىگويد : نذرى بر عهدهء من است . امام عليه السلام فرمود : اثرى ندارد تا اين‌كه نذر را معين كند و بگويد : براى خدا روزه‌اى بر عهدهء من است يا صدقه مىدهد يا برده آزاد يا قربانى مىكند و اگر كسى بگويد : من اين غذا را [ به خانه خدا ] هديه مىكنم ، اين اثرى ندارد ، زيرا شتر هديه خانه خدا مىشود . » 1098 - ( 8 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « بدان كه هركس كه بگويد : براى خدا نذرى بر عهدهء من است ، از اطاعت‌هاى گوناگون و كارهاى نيك مختلف ، پس وفاى به آنچه بر دوش خود قرار داده است ، لازم است - و اگر نذر براى غير خدا باشد ، پس اگر آنچه را كه بر عهده گرفته ندهد و به آن وفا نكند ، كفّاره و روزه و صدقه‌اى بر عهدهء او نيست - مانند آن‌كه بگويى : فلان نماز معين يا روزه معين يا كار نيك يا يك نوع نيكى براى خدا بر من است در صورتى كه اگر خداوند بيمارى مرا شفا دهد يا از مسافرت مرا به وطن بازگرداند يا مسافرم را بازگرداند يا روزى به من دهد يا مرا از راه حلال به محبوبم رساند . آن‌گاه خواسته‌اش به وى عنايت شود ، آنچه بر عهدهء خود قرار داده ، بر وى واجب است مگر اين‌كه چيزى كه توان انجامش را ندارد بر خود واجب كند كه در اين صورت چيزى بر او نيست مگر به اندازه‌اى كه قدرت دارد و واجب است در مورد آن از خداوند ، طلب آمرزش كند و مانند آن را تكرار نكند . »